“Een crisis is de onthulling van een existentieel vacuüm – een moment waarin het fundament onder het bestaan wankelt. Het is geen incident, maar een moment van waarheid. Crisiskunde is dan ook de studie van liminale ervaringen, waarin de mens geconfronteerd wordt met zijn eigen grenzen en mogelijkheden.”

“Nee, het gaat niet om het vacuüm, maar om de verstoring van de orde der dingen. Crisis betekent krísis – het Griekse woord voor ‘beslissing’. Het is een dwingende uitnodiging tot oordeel, tot onderscheid. Crisiskunde is de kunst van het juiste oordeel onder druk.”

“Crisis is een systeemfalen. Een disbalans tussen sociale structuren en culturele verwachtingen. Denk aan een vertrouwenscrisis in instituties of identiteitscrises in multiculturele samenlevingen. Crisiskunde is de analyse van structurele kwetsbaarheden, en hoe symbolen en verhalen worden ingezet om chaos te temmen.”

“Maar het is ook een sociaal geconstrueerd fenomeen. Een situatie wordt pas een crisis als we haar zo framen. Crisiskunde moet dus ook de narratieven bestuderen: wie mag iets een crisis noemen, wie niet? Wie heeft de macht om dat label te plakken?”

“Voor ons is een crisis een beleidsprobleem onder tijdsdruk, onzekerheid en hoge maatschappelijke impact. Crisiskunde richt zich op besluitvorming, coördinatie, en governance onder disruptieve omstandigheden. Het is zowel normatief als instrumenteel.”

“En praktisch: hoe bereid je je voor op het onverwachte? Hoe ontwerp je veerkrachtige netwerken, en hoe communiceer je in paniek? Crisiskunde is óók de leer van paraatheid, scenario-denken en responsstrategieën. Het gaat over een weerbare samenleving.”

“Crises voltrekken zich niet alleen buiten of op straat, maar ook tussen mensen aan tafel. In de relatie en communicatie. In wat niet gezegd wordt, of juist te hard. Crisiskunde is dan de kunst om dat kantelpunt te herkennen: waar gezonde spanning omslaat in verwijdering. Om op tijd ruimte te maken voor herstel, verbinding en het gesprek dat er écht toe doet.”